Over Annemarie van Gelder

Welkom op mijn weblog!

Mijn naam is Annemarie van Gelder,  ik heb als journalist en als docent gewerkt en ik heb een aantal boeken geschreven, maar tegenwoordig tracht ik mij vooral in te zetten tegen dierenleed.

Als titel voor mijn blog heb ik het woord ‘RAAR’ gekozen,  omdat ik niet alleen het leven zelf een beetje raar vind, maar vooral de manier waarop we er in diverse opzichten vorm aan geven. Het bizarre web van menselijke regeltjes en gewoonten, de vaak vreselijke dingen die we doen omdat we dat nu eenmaal gewend zijn. Raar! Maar ook zorgelijk vind ik het. Want vasthouden aan foute keuzes maakt veel meer kapot dan ons lief is.

Nieuwsgierig naar ‘RAAR!’?

Lees mij!

Ik vind het leuk reacties te krijgen!

Zie ook:

LinkedIn

Facebook

2 gedachten over “Over Annemarie van Gelder”

  1. Beste Annemarie. Alsof ik in een spiegel kijk. 2017 is voor mij een totaal rampjaar (geweest). Op 2 januari zou ik met mijn man Leo, de liefde van mijn leven, kankerpatiënt sinds 2007, op vakantie gaan naar Curacao. In plaats daarvan werd hij opgenomen in het ziekenhuis met wondroos. Diezelfde week verhuisde ik mijn zoon naar Amsterdam. De weken daarna liepen uit op een regelrechte ramp. De gezondheid van Leo verslechterde en hij belandde opnieuw in het ziekenhuis. Met longontsteking. Bovendien was hij inmiddels in een rolstoel terechtgekomen, omdat een dwarslaesie op de loer lag. Met alle positiviteit die we in ons hebben gehad al die jaren lang, zouden we ook hier wel weer een oplossing voor vinden. Gelukkig wonen we in een bungalow. Leo’s bed zou in de woonkamer, te midden van ons komen te staan met uitzicht op de tuin, de eettafel, de zithoek en de honden, vlakbij de schuifpui waardoor hij eventueel met bed en al naar buiten op het overdekte terras gereden zou kunnen worden. Alles was er klaar voor. Half maart kreeg hij een dubbele longontsteking en een bloedvergiftiging. In plaats van dat zijn bed in de kamer kwam te staan, hebben we in de week dat hij uit het ziekenhuis ontslagen zou worden, zijn kist neergezet op de plaats waar zijn bed zou komen te staan. Hartverscheurend! Hij heeft zo hard gevochten. Wilde helemaal niet gaan. Was nog zo “niet klaar” met leven. We hadden samen een bedrijf en waren altijd samen bezig met het ontwikkelen van nieuwe dingen. Ondanks zijn bijna pensioengerechtigde leeftijd was hij totaal niet bezig met ophouden met werken of rentenieren. Hij overleed nadat hij van zijn vrienden, zussen en de kinderen (ook van zijn zoon uit Amerika die op de valreep op tijd was) afscheid had genomen. Alleen van mij niet. Hij stierf in mijn armen met alleen nog een allerlaatste blik. Ik ben achtergebleven met een berg narigheid die duidelijk maakt dat hij zelf totaal is verrast door de dood. In juni ging de gezondheid van mijn dementerende moeder zienderogen achteruit. Begin juli is ze overleden. Een volgende begrafenis en een nieuw rouwproces. Nog een lege plek aan tafel. Ik heb alleen een kinderloze zus en zwager. Mijn naaste familie telde begin dit jaar nog negen personen. Daarvan zijn er nog maar zeven over. Na de dood van mijn moeder hoeft het van mijn 90-jarige vader ook niet meer. Zijn bestaan hier is ook nog maar van korte duur. Daar houden we ons hart bij vast. Om alle ellende die er daarnaast is nog even aan te vullen, werd mijn oudste hond begin oktober ernstig ziek en moest met spoed geopereerd worden. ze heeft dagenlang aan een zijden draadje gebungeld. Gelukkig heeft ze het gered. In diezelfde week werd mijn auto, bestuurd door een automonteur op weg voor de APK-keuring, total loss gereden door een door rood rijder. En zo is er elke keer weer iets geweest. Dingen waar Leo en ik samen van zouden hebben gebaald, maar waar we ook samen (!) weer het beste van zouden hebben gemaakt. We hebben ons het merendeel van de tijd door verdriet en angst heengeslagen door onze positiviteit te behouden en samen te genieten van het leven. Nu kost het me heel veel moeite om nog maar ergens het positieve van in te zien. Ik ben na al die maanden de weg nog steeds bijster. En ik moet eerlijk bekennen dat ik, als ik geen kinderen of honden had, ik zonder enige twijfel Leo achterna was gereisd. Constant hou ik me maar voor dat ik mijn kinderen niet in de steek wil laten en dat ik zeker wil kunnen zijn dat ze als volwassenen op hun plek terecht zijn gekomen. Dat ik wil kunnen zien dat ze zelf kinderen hebben en dat ze hetgeen wat ik als moeder en zeker dat wat Leo hun als stiefvader heeft geleerd, door zullen geven. Mijn moeder is echter overleden op haar 87e en mijn vader wordt in februari 90. Als het dus een beetje meezit (of tegen, het is maar net hoe je het bekijkt), zit ik de komende 30 jaar dus zonder Leo. Hij was mijn alles. Mijn andere helft. Mijn rots in de branding, mijn minnaar, mijn toekomst en het missende puzzelstuk in mijn leven. Hoe verder zonder hem? GEEN IDEE! Ik ga ervoor om onze dromen te verwezenlijken. Ga dus ook door met het schrijven van mijn boeken, start in februari een opleiding tot redacteur, ga binnenkort de zomervakantie plannen met mijn kinderen samen (godzijdank willen ze nog met me mee!) Maar ik doe alles met mijn hoofd. Mijn hart lijkt niet meer mee te kunnen werken en voelen en doen. Dacht ik begin dit jaar dat ik wel onderhand aan de max zat van het gemis, ik weet nu dat het alleen maar erger wordt! En dan ben ik blij om te lezen dat er lotgenoten zijn zoals jij, bij wie de vlag ook halfstok hangt. Die voelt wat ik voel en beseft dat dit niet zomaar een tweedagengriepje is waarvan je genezen moet. Ik wens je in elk geval voor de komende weken veel liefde en begrip van de mensen om je heen. Dat elk kaarsje, elke ster en iedere engel een teken mogen zijn van onze geliefden aan de andere kant. Liefs, Sylvia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Weblog van Annemarie van Gelder