Schaamte

Ik eet geen vlees, want ik wil mijn medeschepselen niet opeten. Ik vind het zielig en als ik denk  aan al die miljoenen dieren -die na een gevangenschap zonder voorafgaande misdaad op jonge leeftijd geslacht worden voor onze lekkere trek- huilt mijn hart van machteloze woede.

Er zijn veel argumenten om tegen de ‘vleesproductie’ te zijn, zoals de grootschalige lucht-en watervervuiling die het tot gevolg heeft, de roofbouw op grondstoffen en de risico’s op -ook voor mensen- besmettelijke ziekten, maar vóór alles is voor mij het lijden van dieren onacceptabel.

En lijden doen ze, door mijn eigen medemensen. Daarvoor schaam ik mij diep. Ik tracht op alle mogelijke manieren te leven naar mijn overtuiging en geen enkel dier te kwetsen.  Het is voor mij echter een extra kwelling om met deze overtuiging te moeten leven in een samenleving waar niet alleen volstrekt geen rekening gehouden wordt met de gevoelens van (consumptie-)dieren, maar ook niet met die van de mensen die wél om ze geven.

Samen eten met vleeseters is een beproeving; op hun borden liggen de restanten van weerloze dieren, waarin ze achteloos rondprikken.  Dat ik dergelijke overblijfselen niet eet, wordt hoogstens gehonoreerd met een minachtend en vooral betweterig  optrekken van een wenkbrauw, alsof ik degene ben die raar doet. Iedere keer als ik een vrachtwagen met koeien, kippen of varkens zie langs denderen, op weg naar een abattoir, ben ik de wanhoop weer nabij. Ik kan niets doen voor deze arme, arme dieren. Het breekt mijn hart. Er gaat geen dag voorbij of op televisie of radio en in kranten en tijdschriften wordt geadverteerd voor ‘vlees’.  Iedere keer dat het woord vlees valt, hoor en lees ik ‘doodgemaakt dier’. Opnames  van ‘malse biefstukken’ , krokant gebakken kipnuggets of sappige hamburgers zijn de tastbare bewijzen van verschrikkelijke moordpartijen en snijden mij telkens weer door mijn ziel.

Onmachtig moet ik toezien hoe in supermarkten ogenschijnlijke aardige mensen zonder nadenken pakken vol bebloede stukken dieren in hun boodschappenkarren gooien. Met tranen in mijn ogen zie ik hoe volwassenen hun kinderen vergiftigen met barbaars voorbeeldgedrag en dierlijke resten en melkproducten als ‘gezond’ of ‘nodig’ voor hen aanschaffen. Geen woord over het dierenleed, geen enkele vorm van compassie voor het feit dat jonge dieren bij hun moeders worden  weggerukt, dat hun moedermelk wordt ingepikt en dat ze meedogenloos worden gedood. Geen woord over het verdriet dat wij deze moederdieren aandoen, de angst en de vreselijke pijn die deze dieren voelen als ze worden geslacht.  Er wordt ‘oh’ en ‘ah’ geroepen als er lammetjes door de weiden huppelen, en ‘s avonds eet men lamsbout met knoflook.

De grote vleesetende massa  wil niet beter weten en de niet dode-dieren eter  moet het allemaal ook maar slikken – of wordt weggehoond. “Het is de natuur, dat wij vlees eten.“ Natuur? Laat me niet lachen. Een leeuw grijpt een dier, doodt het en eet het op, met huid en haar. Een leeuw is een vleeseter. Maar wij mensen moeten de gekste dingen doen met de dieren die wij –door anderen- laten doden om hun vlees überhaupt te kunnen opeten: heel veel kruiden en bakken, stoven en braden. Natuur? Raar dat zoiets nooit gezegd wordt als we met grote vliegtuigen op vakantie vertrekken, of met de auto naar een pretpark. Of ons te hoge cholesterolgehalte met medicijnen inperken. Dan is die ‘natuur’ van ons ver te zoeken.

Eerlijker zou het zijn als vleeseters toegeven dat ze gemakzuchtig zijn en liever niet willen nadenken, maar het is makkelijker om de vegetariërs een beetje te bespotten. Raar eigenlijk, dat we mensen die geloven in een of andere zelf verzonnen god met voorzichtige egards behandelen en zelfs bestraft worden als we ons schuldig maken aan godslastering. Ik heb niets verzonnen; ik maak van dieren geen mythische wezens en heb geen verlangen een altaar voor hen in te richten waar ik wierook kan branden en prevelementen mompelen.

Ik vraag alleen mededogen voor hun lijden en pleit voor hun leven. Het is geen geloof, het zijn feiten. Dieren leven, kennen vreugde, angst, pijn en eenzaamheid, net als mensen. Ik vraag respect voor hen en hun waardigheid. Het geeft geen pas hen te doden en ook niet hun ingewanden op tv, in bladen en kranten tentoon te spreiden. Dat is kwetsend voor hun nagedachtenis en ook voor al die mensen die, net als ik, hun leven willen verdedigen.

Het voortdurend geconfronteerd worden met vleesreclames  en aanbiedingen van kiloknallers en bereidingswijzen op de tv van stukken dier kwetsen mij diep. Vlees  is geen eetwaar, het zijn restanten van op wrede wijze vermoorde medeschepselen.

7 gedachten over “Schaamte”

  1. Met volle aandacht heb ik dit stuk gelezen. Het verwoord precies hoe ik me voel, ook vooral de wijze hoe vleeseters honend en spottend kunnen reageren. Maar ik merk wel een tendens de laatste twintig jaar. Kwam ik voorheen maar weinig vegetariers tegen, nu is het wel anders. Maar veel mensen kijken gewoonweg de andere kant op, willen niet weten wat er achter hetgeen op hun bord ligt zit. Dat is erg makkelijk blijkbaar, je ogen er voor sluiten, net doen alsof het niet bestaat. Ze weten het heus wel natuurlijk maar het doet ze schijnbaar niet zo veel………

  2. Mooi om te horen dat dierenleed je aan het hart gaat, Annemarie. Ik zou je er echter op willen wijzen dat we voor onze gezondheid geen enkel dierlijk product hoeven te eten, en dat het gebruik van dieren voor de “productie” van vlees slechts 1 van de manieren is waarop wij dieren uitbuiten. Melkkoeien worden tijdens hun (kunstmatig korte) leven meermaals bezwangerd om zo de melkproductie op gang te houden, waarbij hun mannelijke kinderen worden vetgemest en geslacht, terwijl hun dochters hetzelfde lot beschoren zijn; en zodra de melkproductie “te ver” afneemt — na een jaar of 7 — gaan melkkoeien naar de slacht. Voor legkippen geldt hetzelfde: de haantjes worden versnipperd of vergast, de kippen geven 1 of 2 seizoenen eieren, en worden daarna geslacht. Voor schapen (wol) geldt iets vergelijkbaars, om van leer en bont maar te zwijgen. Geen enkele van de manieren waarop wij dieren gebruiken is noodzakelijk, en de enige reden dat we ze desondanks gebruiken is omdat we de smaak van hun lichamen, melk of eieren lekker vinden; omdat we graag wollen of leren kleding dragen; omdat we er niet over nadenken; omdat we het te veel moeite vinden om naar een niet-dierlijk alternatief op zoek te gaan. Elk van deze “redenen” is frivool, en elk van deze vorm van gebruik is even onrechtvaardigbaar als elke andere vorm van gebruik van dieren, en even onrechtvaardig tegenover de dieren die op de wereld worden gebracht om die ‘producten’ voor ons te produceren. Dus wordt veganist. Het is veel makkelijker dan je denkt, en het is de enige juiste keuze. (Voor advies mbt hoe dit te doen, zie bijv. http://www.vegankit.com)

  3. Ik vind jou artikel goed, zeer goed zelfs! Ik heb niets tegen vleeseters aan zich maar verafschuw het ” vlees” eten. Ik heb echter de hoop dat eens moment van bewustzijn elke geest doordringt en het ontzielen van lichamen tot de verre verleden zal gaan horen.
    Dank voor je inzet!
    Ghadisja

Laat een reactie achter op Ghadisja Himi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Weblog van Annemarie van Gelder