Dilemma’s

Vegetariër, nagenoeg veganist, dierenvriend… ik ben het helemaal. Ik heb huisdieren die elders geen onderdak kregen, ‘raszuiverheid’ zegt me nog minder dan merkkleding, ik houd van dieren zoals ze zijn en dat is voldoende. Verder huldig ik het principe van ‘leven en laten leven’. Ik hoef dus niet naar verre landen om wilde dieren in hun eigen habitat met eigen ogen te aanschouwen: ik laat ze liever met rust en geef gul aan instanties die dat mogelijk maken.  So far, so good. Dat mijn medemensen dieren eten, vind ik moeilijk. Ik strijd tegen bio-industrie, jacht en grootschalige visserij. Dat dieren andere dieren eten, ligt ook gecompliceerd. Wij mensen zijn omnivoren – we kunnen vlees eten, maar we hoeven het niet om in leven te blijven. Wij kunnen kiezen. Roofdieren zoals leeuwen en tijgers zijn carnivoren en moeten vlees eten. Kiezen zit niet in hun programma. Als we leeuwen en tijgers redden, tekenen we het doodvonnis van vele runderen en andere dieren. Dilemma!

Van de Vogelbescherming heb ik begrepen dat (huis)katten de grootste bedreiging vormen voor vogels, buiten ons mensen, met onze bouwlust, auto’s en aantasting van natuur. Veel mensen die ik ken, hebben katten. Een klein aantal van hen houdt de katten binnen. Dat is zielig, maar wel heel wijs. Geen weldenkend mens prakkiseert erover een hond of een kind ’s ochtends de deur uit te zetten en ervan uit te gaan dat die ’s avonds wel weer terugkomt – of niet. Toch doen veel kattenbezitters in Nederland dat. Ik heb gehoord dat er iets van 10 miljoen katten rondsjouwen. Veel katten raken de weg kwijt, worden overreden of doodgeschoten (Ja, jagers schieten jaarlijks duizenden ‘verwilderde’ katten dood!) en ook in dat soort gevallen is het ongelooflijk hoe laconiek daarop door eigenaars vaak wordt gereageerd: ‘Ach, die redt zich wel, hij vangt een vogeltje of een muis.’ En in het volgend seizoen wordt een nieuw kitten in huis gehaald, want ze worden in bosjes aangeboden en wat zijn ze toch schattig als ze klein zijn.

Ook ik heb katten. Ik heb mijn leven met vele katten gedeeld. De meeste van hen zijn best oud geworden en goddank ben ik er nooit een kwijt geraakt. Ik ben gek op katten. Voor hen vind ik het belangrijk niet aan een weg te wonen en een flinke tuin te hebben. Mijn katten mogen van ’s ochtends tien tot s’ middags vijf uur ‘buiten spelen.’ Heb ik het goed voor elkaar, of niet? Maar ik heb momenteel twee ex-katers die een extreem groot jachtinstinct hebben. Of heb ik het eerder nooit gemerkt? Mijn witte Silver grijpt –en doodt- ALLES wat beweegt. We hebben een korte tijd in Frankrijk gewoond en hij pleegde een genocide op hagedisjes, op een zeer wrede manier overigens: pootje eraf en weglopen als ze niet meer –erg- bewegen. Nu terug in Nederland bood ik ze opnieuw een ruime tuin, na een korte periode in een huurhuis met een klein achterplaatsje. Wat waren ze braaf daar! Bazige buurkatten mepten ze over de schutting terug naar huis. Maar hier… in dit huis hebben vogelliefhebbers gewoond, duidelijk zonder katten.. In iedere boom hangt een vogelhuisje en er zijn legio struiken met bessen en verschillende voederplekjes. ‘Yeah’, riepen de katten. ‘Dat is nog eens gemakkelijk!’ Het eerste wat ik dus heb gedaan is prikkeldraad om die bomen wikkelen, zodat de katten er niet in kunnen klimmen. En ik heb de katten riempjes met belletjes omgedaan, zodat het lijkt alsof de Kerstman hier om het huis raast.

Nu, in de tijd van uitvliegende jonge vogeltjes, is het een drama. Vogeltjes komen uit die nesten en scharrelen de eerste dagen rond op de grond.  Ik tracht het allemaal in de gaten te houden en zodra ik oudervogels hoor kwetteren (die paniek is een heel specifiek geluid) stuur ik de honden erop af en dan geven de katten op. Ik heb al een paar vogeltjes weten te ontfutselen aan de bek van Peter, goddank leefden ze nog. Maar ik kan er niet meer tegen. Die oudervogels werken zo hard om die eitjes uit te broeden, al dat werk, al die stress. En dan zijn de humpies groot genoeg om te leren vliegen en dan komt daar een  van mijn weldoorvoede huisvrienden en slaat achteloos zijn poot uit… De katten in huis houden met die warmte en met drie honden is geen doen. Er is altijd wel een deur die opengaat.

‘Het is de natuur,’ vergoelijken mede-kattenbezitters dit gedrag. Maar dat is lulkoek. Van natuur is in ons land geen sprake meer. Ja, het is ‘hun’ natuur, hun instinct. Katten hoeven weinig te doen om te overleven. Als ze gesteriliseerd zijn –wat heel veel mensen niet laten doen!- dan hoeven ze ook niet achter de meiden aan, dus wat moeten ze dan? Ze eten hun bordje thuis leeg, geven een kopje aan hun mens en gaan op pad. ‘See you later!’ En daar verdwijnt zijn staart door het kattenluik. De schat.  Op weg om te moorden. Soms brengen ze mij een versgedode muis.

Ik vind opgesloten dieren zielig (zoals ik alles zielig vind: een voor zijn leven rennende spin, een vlieg die tegen het raam vliegt, een mier die zijn nest kwijt is, een in doodsnood verkerende langpootmug in een spinnenweb- ik moet altijd alles redden..) en ik was dan ook heel blij toen ik onze katten, na een lange periode in een aan huis gebouwde buitenren, in Frankrijk eindelijk ‘vrij’ kon laten. Maar wat ze aanrichten in hun vrijheid vind ik zieliger.

In onze huidige tuin staat een kippenhok, met daarbij een zeer ruime, enigszins vervallen kippenren. Kippen mogen we voorlopig, in verband met de chemo’s die mijn man gehad heeft, niet hebben. Het staat daar maar te staan. Overwoekerd met bramen en brandnetels… In de ren een oude, door het gaas heen gegroeide boom. Ik heb het ding onder handen genomen en leeg- en schoongemaakt. De gaten in het gaas heb ik hersteld. Een boomstam erin om nagels aan te scherpen en in te klimmen. Riant uitzicht rondom. En daar zitten mijn twee rovers nu overdag, in elk geval tot al het jonge vogelspul is uitgevlogen. Ze kijken mij een beetje verbolgen of misschien zelfs vals aan en lopen voor de deur heen en weer als opgesloten tijgers. Ik vind het erg vervelend voor ze.

Maar in de boom naast de kippenren zitten Pa en Ma Mus en Pa gaf me een knipoog en tsjilpte: ‘Bedankt!’

5 gedachten over “Dilemma’s”

  1. Over het bij huis houden van katten. Mijn katten kunnen via hun kattenluikje naar buiten. Mijn buren kiezen er niet voor om katten te hebben dus wil ik mijn vijf katten hun bezoekje aan hen besparen. Daarnaast wil ik mijn katten een zo veilig mogelijk leven geven. Ooit heb ik mijn tuin laten omheinen met schrikdraad voor kleine huisdieren, een van de katten is uit angst voor het getik en een eenmalig contact met het (gladde) draad gevlucht en kwam – gelukkig – twee maanden later heelhuids weer thuis. Geen goed idee zo’n omheining, direct verwijderd daarna. Prikkeldraad is volgens mij geen goed idee, dit met het ook op eventuele verwondingen. De oplossing die ik heb bedacht houdt mijn katten al twee jaren in de tuin, zolang als ik de katvriendelijke omheining al heb. Ik heb rioolbuizen gekocht en horizontaal bovenop de schuttingen laten plaatsen. Mooi kleurtje gegeven en geen kat die er nog overheen kan (immers, met hun nageltjes kunnen ze zich niet vastgrijpen aan de gladde horizontale buizen). Een heel simpele doeltreffende constructie waarbij de katten van hun tamelijk grote ‘vrijheid’ kunnen genieten en ze altijd bij huis zijn. Genoeg vogeltjes in de tuin en ze loeren er graag naar maar nog nooit hebben ze er eentje kunnen vangen. Vogels kunnen gewoon wegvliegen waar het voor de kat onmogelijk is om ze te volgen. De enige voorwaarde is dat de katteneigenaar schuttingen in de tuin heeft.

    Groetjes en veel succes. Dilemma’s zijn heel lastig (ik begreep het stukje over de tijgers die we willen laten leven niet zo goed in relatie tot de runderen: het dier-eet-dier-principe, daar zou ik niet aan willen tornen).
    Suzanne

    1. Ha Suzanne, dank je voor je reactie. Je hebt echt een prima oplossing voor je katten weten te creeren! Gisteren zag ik een kat met een halsbandje om langs de snelweg wandelen. Dan vraag ik mij af wat de eigenaren denken…. (katten vinden altijd hun weg terug naar huis??)Ik heb de dierenambulance (dat zijn meestal vrijwilligers!)gebeld, maar die kunnen daar net zo weinig aan doen als ik. Als je probeert zo’n kat te pakken, bestaat de kans dat hij juist de weg op schiet. Het zou heel goed zijn als meer mensen hun verantwoordelijkheid nemen, net zoals jij! Niet alleen voor de vogels, maar ook zeker voor de katten zelf!

  2. Ik vind je gedrag heel vreemd voor iemand die zo tekeer gaat over het welzijn van dieren. Je geeft zelf al aan dat het jachtgedrag van katten instinctief is. Je argument dat we ondertussen geen aanspraak meer kunnen maken op “de natuur”, gaat in dit geval dus niet op, want hoe gedomesticeerd die katten ook zijn, hun instinct gaat niet vanzelf weg. Dat moet je gewoon in de vrije loop laten, want dat is veel gezonder voor die katten.
    Geen weldenkend mens prakkiseert erover een hond of een kind ’s ochtends de deur uit te zetten en ervan uit te gaan dat die ’s avonds wel weer terugkomt – of niet.
    Katten vinden hun weg naar huis meestal wel. Dus ook dat is onzin. Natuurlijk is het gevaar van overrijden reëel, en daarom houd ik persoonlijk mijn katten binnen, want ik woon in de stad. Maar ik ben opgegroeid op het platteland en daar mochten de katten altijd vrijelijk naar buiten, en ze zijn nog nooit kwijtgeraakt.

    Het eerste wat ik dus heb gedaan is prikkeldraad om die bomen wikkelen, zodat de katten er niet in kunnen klimmen.
    Dat is toch gewoon dierenmishandeling? Neem dan geen katten, als je er niet tegen kunt dat ze een vogeltje of muis doden.

    Al met al vind ik het eigenlijk heel dieronvriendelijk hoe jij omgaat met je huisdieren. Alleen al voor dat prikkeldraad zou de dierenbescherming ingeschakeld moeten worden.

    1. Beste Daan,
      dank je voor je reactie. Vervelend dat je vindt dat ik dieronvriendelijk met mijn huisdieren omgaat, want dat is echt niet zo, hoor! Zoals je misschien gezien hebt, heb ik het stuk ‘Dilemma’s’ genoemd, juist omdat ik het allemaal best ingewikkeld vind en als schrijfster moet je vaak een beetje charcheren om je punt te maken. Ik heb natuurlijk niet om alle bomen prikkeldraad gedaan en ik zou mijn katten nooit pijn (laten) doen, maar ik heb wel een nest met jonge vogels in een boom extra beschermd tegen mijn katten. Met de grootschalige industrialisatie van het platteland en verstedelijking hebben veel vogels het extra moeilijk en het is echt waar dat de Vogelbescherming zegt dat de allergrootste vijand voor vogels de(huis-)kat is. We hebben in Nederland ruim tien miljoen vaak weldoorvoede katten lopen en die gaan te vaak ongegeneerd hun gang. En als je weet hoeveel (verdwaalde huis-)katten er jaarlijks door jagers doodgeschoten worden (omdat ze voor ‘wild’ aangezien worden) en hoeveel doodgereden katten er in de koelcellen bij dierenambulances liggen en ook hoeveel katten er in asiels belanden, zou je mijn zorg over loslopende katten misschien beter begrijpen. Ik hoop dat mijn uitleg de angel een beetje uit je boosheid kan halen, want ik pretendeer echt niet het allemaal heel zeker te weten; ik vind het gewoon best ingewikkeld. En overigens: de katten had ik al voordat we hier gingen wonen en een dier wegdoen doe ik nooit!

Reacties zijn gesloten.