En nu?

5 mei 2018

Ik schrijf dit met grote twijfels. Is wat mij nu overkomt het gevolg van Franks overlijden of ben ik gewoon een onmogelijk mens?

Ik klaag niet over hulp, geestelijk en praktisch. Ik ben veel geholpen en dat kwam vaak ook nog uit onverwachte hoek.

Maar nu…. Zeven en een halve maand verder…. Hoe bestrijd ik die eenzaamheid, die als een onvoorziene straf volgt op de jaren van ziekte en het sterven van Frank?

Hoe moet dat? Hoe doen mijn lotgenoten dat? Ik had een gezin, ik had in toenemende mate de zorg voor mijn ouders en ik had diverse bezigheden – wat had ik het druk!

De kinderen werden groot, de ouders stierven, het werk hield op en de man, met wie ik nu eindelijk de jaren van samen genieten zou krijgen, werd ziek en overleed.

Alles is weg.

Langgeleden was ik op bezoek bij een kennisje wier echtgenoot recent overleden was. Ze waren net verhuisd, de kinderen waren ook net uit huis. Ze zei: ‘Van de ene op de andere dag heb ik helemaal niets meer.’ Ik keek naar haar in haar lege nieuwe huis en trachtte het me voor te stellen.

Ze was iets ouder dan ik; onze kinderen waren nog jong. Haar situatie leek een ver van mijn bed-show. Nu denk ik vaak aan haar. Ze zat in de hel.

Dat weet ik nu.

Ik doe echt mijn best. Ik maak afspraken, ontvang vrienden en vriendinnen, maar als die weg zijn, is er iedere keer het grote niks. Er zijn geen feestjes of partijtjes, geen etentjes of anderszins.

De telefoon gaat maar zeer zelden. Ben ik melaats of zo?

Is men mijn rouw zat? Denkt men: ‘we zullen haar maar met rust laten’? Of denkt men dat ik er geen behoefte meer aan heb nadat ik een keer heb moeten afzeggen omdat ik juist op het moment dat ze me spontaan uitnodigden bezoek had?

Nu ben ik alweer een paar dagen echt alleen, 24 uur per dag. Ik heb het gevoel dat ik ga ontploffen!

De dodenherdenking voor het eerst zonder Frank.

Ik heb naar zijn foto’s gekeken en heb me afgevraagd of hij hij nog ergens is.

Missen de doden ons ook? Voelen zij ons verdriet?

Ik heb een paar mensen gebeld. Ik ben weggegaan. En weer thuisgekomen. Ik lees. Ik werk wat in de tuin. Ik laat mijn honden uit. Goddank is er de tv. En als ik geluk heb, kan ik in het donker een paar uur slapen en voel ik het allemaal even niet.

Is dit dus alleen-zijn?

Leiden alle mensen die alleen zijn, zo’n leven? Is het een kwestie van ‘eraan wennen’? Is er een cursus om dit te leren?

Ik loop door mijn stille huis. De paniek om Franks dood bespringt me op de gekste momenten. Het KAN niet waar zijn, dat een sterke man als hij zomaar weg is. Maar hij is weg en hij blijft maar weg. Zelfs die kanker die ons vier jaar in zijn greep hield, is vertrokken.

Hoe vind ik een manier om met deze vreselijke eenzaamheid en leegte om te gaan? Hoe moet dat? Kom me niet aan met vrijwilligerswerk en hobbies, want die vullen de tijd, maar geen leegte.

Wie weet het?

Annemarie