‘Gewone’ dingen

Wij togen verleden jaar  naar Frankrijk om daar een nieuw leven op te bouwen. We gaven ons comfortabele huis in Nederland op en trokken in -wat je op zijn best- een luxe schuur zou kunnen noemen. Maar wat een plek! Onaangetast! Met bijna tien hectare bos en wei, een meer en stilte, woeste en vooral niet gecultiveerde natuur, beestjes  die geluiden maken in de nacht, het was er allemaal. Hier zouden wij ons aards paradijsje maken, een energieneutraal huis. We hadden de tijd. Een deel van het huis is al goed te bewonen en de ervaring leert dat je met veel minder toe kunt dan je vaak denkt.

Dat ambtelijke kwesties in Frankrijk niet per se gemakkelijker gaan dan in Nederland, moge algemeen bekend zijn. Een aanvraag indienen voor wat dan ook, gaat echt niet per internet of per telefoon! Om van het verkrijgen dáárvan alleen al nog maar te zwijgen. Men moet zich aan een loket –liefst op ongeveer 60 kilometer  afstand- vervoegen, waar men een papiertje meekrijgt met enige krabbels die aangeven welke stappen genomen dienen te worden. We vonden het allemaal reuzeleuk, ook al gaf het dan oponthoud en ongemak. Alles moest opnieuw uitgevonden worden en maakte deel uit van het grote en spannende avontuur dat wij waren aangegaan.

Nog geen drie maanden nadat wij hiermee begonnen waren, werd Frank, mijn echtgenoot, ernstig ziek. Hij werd met acuut nierfalen opgenomen in het ziekenhuis, waar vastgesteld werd dat het om beenmergkanker ging. Zomaar, out of te the blue. Wat ons toen overkwam, was een rollercoaster van heftige gebeurtenissen. Veel verdriet, maar ook positieve energie in de vorm van vriendschap en hulp. We zijn met een klein deel van onze bezittingen terug naar Nederland gegaan, waar Frank een hele trits behandelingen onderging. Na een korte tijd in een huurhuis gezeten te hebben, kochten we een huisje waar mijn echtgenoot zou kunnen revalideren van zijn zware behandelingen.

Teruggaan naar Frankrijk was geen optie volgens de medici: ons Franse bezit ging dus al meteen in de verkoop. Dat ikzelf te zijner tijd terug moest naar Frankrijk, stond vast: vooral om onze spullen uit te zoeken en op te ruimen. Ik had gedacht dat ik met een familielid of een vriend zou moeten gaan. Maar twee weken geleden zijn Frank en ik samen per auto teruggekeerd.. en hij zat aan het stuur!  Hij is veel beter dan iemand ooit heeft durven hopen en samen proberen wij nu orde te scheppen in de chaos die wij achterlieten.

Hoe we het zouden vinden om hier weer te zijn, wisten we van te voren niet. Maar we werden allebei prompt weer verliefd op de plek, de natuur en de vele , vele (on)mogelijkheden die zich hier bevinden. Kunnen wij hier nog van maken wat we voor ogen hadden? Moeten wij dit echt van de hand doen? Franks ziekte is er zo een die niet verdwijnt, maar altijd weer terugkomt, na een jaar, twee jaar of vijf jaar. Niemand weet het.

Dus klussen we voor zover mogelijk en proberen niet teveel na te denken over  wat we zouden moeten doen. We dompelen ons  met welgevallen onder in het Franse –niet zo comfortabele- leven en pakken goedgemutst de zinloze strijd met de bureaucratie weer op. Internet en de telefoon deden het beide niet. Bellen met Nederlandse mobiele telefoons kan niet naar Orange, het bedrijf dat hier verantwoordelijk voor is. Klachten indienen kan alleen van het eigen IP adres via internet…  Als het niet werkt, is de leverancier dus vrijwel onbereikbaar. Ik heb bij iedereen die ik hier in de buurt ken, gebeld vanaf de vaste lijn en in gebrekkig  en vooral quasi verontwaardigd Frans mijn beklag gedaan… Het is dolkomisch – als je er geen slachtoffer van bent.

In arren moede en na het zoveelste telefoongesprek met de telefoon van vrienden heb ik gisteren een soort dongel opgehaald bij een winkel van Orange, hier pak ‘m beet zestig kilometer vandaan. Helaas werkt die niet binnen en zorgt alleen voor een zwak signaal op 30 meter afstand van het huis. Maar toch beter dan niks als je spullen via internet moet verkopen en stad en land moet benaderen om zaken in en om het huis in orde te krijgen..… Want de panne kon nog wel een maand duren.

En toen ineens zag ik lampjes flikkeren op onze ‘ Livebox’… Het zou toch niet?? Toen ging de telefoon… Een meneer van Orange meldde mij stralend dat hij omgevallen bomen had verwijderd hier vlak in de buurt en dat we nu waarschijnlijk wel weer internet en telefoon zouden hebben.. Even later stond hij half tandeloos te grijnzen op ons erf om zich persoonlijk te vergewissen van succes.

Dolblij zijn we! Niets is vanzelfsprekend en bijna alles is ingewikkeld, maar wat is de overwinning dan zoet.

Een jaar geleden togen Frank en ik naar Frankrijk, vol van plannen. Nu, een jaar en vele gebeurtenissen later, zijn we daar weer. De verwarring en de puinhopen zijn groot, maar Frank is heel ‘ gewoon’ bij me.  En  internet en telefoon doen het ook weer!  Wat kunnen  ‘gewone’ dingen je toch gelukkig maken!

3 gedachten over “‘Gewone’ dingen”

  1. Ontroerd en aangeslagen las ik dit net. Ik wens jullie alle goeds! Verder ben ik zo blij dat ik je blog gevonden hebt. Je verwoordt treffend mijn gevoelens.
    Hartelijke groet,
    Angelika

  2. Ontroerend relaas. Geniet nog maar met volle teugen samen van dit paradijs op aarde.

  3. Wat klinkt dit allemaal hartverwarmend!
    heel veel lieve wensen en gedachten van ons,
    succes en zet m op!!
    jan en Marion

Reacties zijn gesloten.