Helaas

4 maanden en twee weken

 

Lieve Frank,

 

De tijd na jouw dood rekt zich

en de pijn groeit mee

als een kwaad gezwel.

Helaas.

Het wordt niet minder. Men vraagt mij ‘of het went’ en

of ik ‘mijn leven weer een beetje kan oppakken’.

Maar hoe moet dat? Ik kijk naar je foto’s en luister naar onze muziek

ik hoor de woorden die je tegen mij zei

en streel de stoel waarin je hebt gezeten.

Als ik in bed lig in het donker

denk ik dat ik heel misschien net ben ontwaakt

uit een nachtmerrie

en dat je, als ik het licht aandoe,

gewoon naast me ligt, zoals zo vaak

na nachtmerries waarin ik je was kwijtgeraakt

Helaas

want op de kast staat nu

je doos met as

Bijna vijf kilo pijn.

Ik neem hem in mijn armen

alles wat over is van jou

en je lieve grote lijf

Het besef daalt niet in.

Waar ben je?

“Hoe gaat het?’ vraagt men.

Ik trek mijn schouders op. ‘Hm.’

Ik baal ervan dat ik het anderen zo moeilijk maak.

Ik schiet tekort. Ik schiet niet op.

Mijn leven wil niet meer.

Ben ik een aanstelster?

Moet ik harder zijn voor mezelf?

Ik denk aan jou: ‘Van leven ga je dood’.

Wat zou jij doen?

Papa zou wel een biertje drinken’, zeggen de kinderen als ik Spa neem.

Vast wel. Je was flinker dan ik. Rationeler. Je nam het leven zoals het was.

Maar o, was je er maar. Je armen om me heen. Je hart te horen kloppen.

Kon deze nachtmerrie maar stoppen.

Helaas

Annemarie

Een gedachte over “Helaas”

  1. Annemarie,ik vind het zo knap hoe jij je gevoelens verwoordt. Ik zou hetzelfde willen schrijven, alleen geen kinderen, maar de urn van Frank blijft hier mijn houvast. De pijn en het niet meer kunnen voelen van mijn grote beer. Ook na 13 maanden en 8 dagen, blijven tranen, verdriet en ook boosheid nog steeds het dagelijks leven beheersen.
    Dank je wel ,lieve groeten uit La France.

Reacties zijn gesloten.