Hiep hiep

19 februari 2018

Vijf maanden en drie dagen

Vandaag ben ik jarig. De eerste keer sinds 1984 zonder jou.

Verleden jaar heb je mijn verjaardagsfeestje nog georganiseerd: we waren met een aantal vrienden met hun en onze honden naar het strand in Wijk aan Zee. Het was een prachtige dag, Van je arts mocht je extra Dexamethason innemen, om overeind te blijven.

Je wandelde niet mee met ons mee op het strand, maar je was er wel. Je reed naar de kust, je regelde de borrels en de happen. Je dronk bier en zat te praten met onze vrienden. Je was gelukkig. Je had zelfs een hotel gereserveerd. ’s Avonds aten we een pizza met de kinderen.

De volgende dag was het moeilijker: je kon de auto niet inladen en zelfs niet zelf rijden. Ik reed ons dus naar huis. Wat was je moe, maar wat hebben we genoten.

Nu ik zonder jou moet leven, jij die sinds ik je kende het centrum van mijn bestaan vormde, ontdek ik pas, dag na dag, hoeveel je voor mij en ons deed. Hoe vanzelfsprekend ik dat altijd vond. Dit jaar hebben onze kinderen en hun partners mij een weekeind uitgenodigd in een huisje in Callantsoog. Voor het eerst pakte ik bagage en spullen in voor de honden en voor mij alleen. Voor het eerst reed ik er alleen naar toe. Ik was trots dat het me allemaal lukte en het was heerlijk! Het weer was geweldig, de kinderen sloofden zich uit met eten en drinken en wat hebben we veel gewandeld en gespeeld met de honden.

Barbara hand in hand met Maarten, Merlijn hand in hand met Martine -wat zou jij ervan genoten hebben- maar god, wat miste ik jouw hand!

Middelbare vrouw met een dubbele trouwring om haar ringvinger, wandelend tussen haar kinderen, maar afgesneden van het centrum van haar leven.

De terugreis, alleen, was in tranen. Er is geen mens die mijn gemis kan goedmaken. Lieve vrienden kwamen vanmiddag langs, talloze vrienden belden en appten. Ik voel de lieve wensen als zachte strelingen langs mijn wangen gaan, maar niets, niets, niets kan deze intense pijn stillen.

Vijf maanden en drie dagen? Het voelt alsof het gisteren gebeurd is en tegelijkertijd alsof het al eeuwig is. Ik zie de onmacht in de ogen van mijn dierbaren, de angst voor mijn verdriet en de schemerende angst dat het hen ooit treft. We zijn allemaal weerloos. Het is hopeloos. Hiep hiep hoera.

Annemarie

2 gedachten over “Hiep hiep”

  1. Gefeliciteerd!

    Maar je bent jarig op een eenzaam eiland. Je leven gaat verder, maar het eiland drijft weg. Knap hoe je je gevoelens deelt. Toch beschrijf je je pijn schreeuwend in de woestijn. Ondanks dierbaren nabij. Het zijn buitenstaanders.

    Komt je eiland ook terug? Jij bent de enige die daarover gaat. Zijn je beschrijvingen een motor om het eiland terug te brengen? Jij weet het.

    Ik moest aan een tekst van James Taylor denken: “The secret of life is enjoying the passage of time”. Al is er maar een glimp, it’s worth it.

    Sterkte & zoen

  2. Annemarie,toch nog van harte gefeliciteerd.
    Voor de eerste keer zonder Frank, maar het is je gelukt.
    Knap,ook al voel jij dat beslist niet zo.
    Liefs,
    Mieke

Reacties zijn gesloten.