Leuk

Zondagmorgen. Het regent. De honden willen naar buiten, maar ik heb geen zin.

Vroeger, een leven geleden, zei jij dan goeiig dat jij ze wel zou uitlaten.

Nu is het de 30ste zondag na jouw dood (als je nog leefde zou ik je vragen of dat klopt… ik ben een rekenramp) en wat valt het me weer zwaar!

De zondagmorgen was altijd de meest relaxte ochtend van de week, een beetje uitslapen, een beetje uitgebreid ontbijten, muziek draaien, een beetje kletsen en kijken wat we met deze vrije dag samen zouden doen.

De zondag is de zwaarste dag voor weduwen en weduwnaars, schijnt het. Een dag die vermoedelijk ook het moeilijkste blijft, want rouw is een ziekte die door de tijd nauwelijks wordt genezen. Het is, integendeel, een chronische pijn die wij allemaal de rest van ons leven moeten meedragen.

Op zondag gaat ook zelden de telefoon. Dat snap ik. Andere koppels vieren deze dag ook samen. Maar wat is het moeilijk en wat duren de uren laaaannnggg…..!

Zometeen trotseer ik die regen dan maar. De druppels zullen samen met mijn tranen langs mijn gezicht lopen terwijl ik bij elke stap denk aan jou.

Onze laatste zondag samen, 10 september 2017, was verdrietig. We wisten dat je zou sterven. Dat wisten we al een tijdje, maar nu was je ook opgegeven en naar huis gestuurd. Ze konden in het ziekenhuis niets meer voor je doen. Je was moe en je had buikpijn. Maar geestelijk was je nog helemaal ok. We waren verslagen en dobberden door de tijd. Je zou sterven, maar we wisten niet wanneer en hoe. Maar we waren wel samen.

Een jaar geleden, op zondag 16 april, wisten we ook al dat je zou sterven- uiteindelijk- maar we leefden van behandeling naar behandeling, hopend dat iets je leven kon rekken of in elk geval de kwaliteit van je leven kon verbeteren. En we waren samen.

De jaren daarvoor was het eigenlijk niet veel anders. De doem van jouw naderende dood en de toenemende klachten die je kreeg door de kanker, bepaalden ons leven, maar er gloorde nog wel hoop en jij had toen nog wel relatief veel goede dagen. We deden het samen.

Gisteren vroeg een vriend mij of ik eigenlijk nog wel eens iets ‘leuk’ vind.

Ik moest gaan zitten.

Leuk?

Annemarie

3 gedachten over “Leuk”

  1. lieve Annemarie ..elk mens is anders en hoe iemand met verlies omgaat is ook anders…neem je tijd en laat je leiden door je gevoel..het is nog maar zo kort geleden

  2. leef enorm met je mee,alles zo bekend, laats zij een goede vriend van mij,ook weduwnaar,voor mij hoeft het niet meer ,leef alleen voor de kinderen.
    Je moet je wel afvragen,wat Frank gewild zou hebben, zeker nog een zinvol leven,
    Zelf heb ik nog nooit zoveel het Theater bezocht, geeft vaak goede afleiding.
    Knuffel

Reacties zijn gesloten.