Lichtstraaltje

25-2-2018

Vijf maanden en negen dagen

Een vriend adviseerde me eens een ‘wat vrolijker blog’ te schrijven. Hij is ook weduwnaar, maar hij vindt dat ik mijn lezers (met zijn hoevelen zijn jullie eigenlijk?) af en toe ook moet laten zien dat er heus ook wel weer licht aan de horizon verschijnt.

Ik krijg nu en dan reacties van lotgenoten en het is iedere keer weer een schok om te merken wat een gemene streken het leven met velen van ons kan uithalen. Echtgenoten die zomaar ineens doodgaan, of na een kort en schijnbaar onschuldig ziekbed het loodje leggen.

De dood zorgt iedere keer weer voor een donderslag bij heldere hemel.

Iedere achterblijver gaat er op zijn of haar eigen manier mee om, maar ik heb de indruk dat het iedereen behoorlijk tegenvalt.

De inzakmomenten zijn de ergste. Dat je wakker wordt omdat je ligt te huilen. Of dat je wakker wordt en dat het weer tot je door moet dringen: zij/hij is er niet meer.

Of die dagen dat ‘je hoofd niet kan stoppen met plassen’, zoals iemand het heel plastisch noemde of -iets officieler- dat je ‘emotioneel incontinent’ bent. Dat vind ik de ergste dagen.

Ik zie Franks foto’s dagelijks, maar dan ineens knapt er iets. Ik zie zijn gezicht en ik snap het gewoon niet. Dat hij weg is. Dat zijn as in die doos zit. Dat hij echt nooit en nooit meer terug komt. Ik snap het niet!

Het kan niet waar zijn. Het mag niet waar zijn…!

Nu ik het opschrijf, begint het alweer te lekken uit mijn ogen.

Huildagen vreten aan je, trekken alle energie uit je lichaam en er lijkt geen stoppen aan.

Geen enkel leuk plannetje of vooruitzicht verschaft nog licht. Afleiding helpt niet. TV kijken lukt niet, een boek lezen gaat niet. Waarom zou je nog verder leven?

De huildagen zijn -volgens dat boekje van Manu Keirse dat ik er dan maar weer eens op nasloeg- ‘nuttig’. Want je moet door je verdriet heen.

Zucht.

Dat klinkt makkelijker dan het is, want het is alsof huildagen ook veel langer duren dan andere dagen. Het lijkt trouwens ook of het er steeds meer worden… Toen ik de eerste paar gehad had, dacht ik: Zo, dat is klaar, die fase is voorbij. Maar zo zit het dus niet! Huildagen zijn onvoorspelbaar als het weer en ik vrees dat ze mij nog lange tijd blijven plagen.

Is er dan helemaal niets goeds te bespeuren in dit hele treurtraject – om op de vraag van die vriend terug te komen.?

Ja. Toch wel. Af en toe een pietsie. Een lichtstraaltje. Bijvoorbeeld vandaag. Toen werd ik gebeld door Elly. Ook sinds enkele maanden weduwe. Zij blijkt de dochter van de halfbroer van mijn moeder te zijn. Ik wist van haar bestaan niet af. We delen onze oma. Wat een leuk mens en wat konden we het meteen goed vinden! Lotgenoten in ons verdriet en ook nog halve nichten.

Een lichtstraaltje. Ik hoop dat zij het ook zo voelt.

Zo jammer dat ik het niet aan Frank kan vertellen….

Annemarie

2 gedachten over “Lichtstraaltje”

  1. Annemarie jou verhalen zijn voor mij zo herkenbaar. Bij mij is het nu ruim 8 mnd geleden en na ongeveer een half jaar dacht ik het gaat nu nog erger worden. Meer gemis meer huilen. Ik heb me voorgenomen dat ik er eerst maar 3 jaar vooruit trek. Ik ga de tijd nemen om te rouwen. En om een ander leven op te bouwen. Gelukkig heb ik veel vriendinnen en kennissen. Ik ben nu 64 jaar wie weet hoelang ik hier nog heb dus ik moet wr wat van maken. Jou verhalen zijn zo herkenbaar goed om te lezen.

  2. Annemarie, wat herkenbaar als ik je blog lees.

    Van mijnman was het gisteren 5 weken geleden dat hij is overleden.
    Hij is een half jaar ziek geweest, slokdarmkanker, wat een zware periode!
    Dacht dat ik voorbreid was, blijkt absoluut niet zo te zijn, het is veel en veel erger als dat ik ooit had kunnen denken.
    Allerlei emotie’s rollen dag en nacht over me heen, weet bij tijden niet waar ik het zoeken moet.
    Brul soms als een dier van ellende.

    Wat mis ik hem, wat mis ik hem ontzettend!

    Hoop zo dat het leven t.z.t. wat dragelijker zal worden.

Reacties zijn gesloten.