Pasen 2018

Na alle emoties, na je ziekzijn en je sterven, is nu die van gelatenheid gekomen.

In de boekjes van deskundigen zal dat wel de ‘acceptatie’ genoemd worden, maar zo ervaar ik het niet.

Acceptatie is voor mij iets wat gelijkstaat aan schoorvoetend overstag gaan, begrijpen dat iets beter is, zus of zo, maar zo voelt het niet.

Ik ben alleen murw van het verzet.

De dood is onbegrijpelijk. Voor mij en volgens mij voor iedereen.

Ik zag je sterven. We zagen je samen sterven, zagen samen hoe je gezicht in een fractie een neutraal masker werd, waarachter jij niet meer regeerde.

Je kinderen, de dokter en ik. We zagen het, maar we weten niet wat het is.

Je leeft voort in mijn hoofd. Er is geen moment per dag dat je niet bij me bent, dat ik je niet zie lopen hier in huis, dat je niet bij me zit in de auto, dat ik niet aan je denk.

Ik begrijp er echt niets van.

Tegelijkertijd ben ik zo moe van het jou missen, van het sterven dat je steeds opnieuw doet, het afscheid dat ik dag na dag, uur na uur, opnieuw van je moet nemen.

De vrouw die ik was, is met jou gestorven. Ik leg ons leven samen met trage bewegingen af.

Het is voorbij, jij en ik zijn voorbij.

Jij bent voorbij en de ik die ik met jou was, is voorbij.

Het is volstrekt onduidelijk wie ik nu nog ben. Wat ik vind, wat ik wil.

En waarom. Want waarom eigenlijk?

Ik denk niet meer na, maar onderga het als een opgehokt dier.

Ik heb getrapt en geschreeuwd, maar niets helpt.

Geen acceptatie, maar einde van het verzet.

Gelatenheid.

Annemarie

Een gedachte over “Pasen 2018”

  1. Ik ervaar het ook als echt mezelf opnieuw ” uit moeten vinden”. Moet een nieuw ander leven starten. Gedwongen!!! Had liever nog jaren samen gehad. Het leven is voor mij nu echt niet leuk, maar blijf hopen dat het ooit weer leuker gaat worden. De tijd met mijn lief is helaas voorbij. Rouwen is heel hard werken en vergt nogal wat energie. Toch maar blijven hopen. Sterkte.

Reacties zijn gesloten.