Pats

En dan pats

out of the blue

komt het weer

met verpletterend besef:

je bent dood

Gedachten ploppen op als gasbellen

ik weer ze met mijn handen

houd ze tegen met mijn verstand

ja ja, ik weet het, ik weet het

laat me nou maar

een beetje leven

een beetje dingen doen

net doen alsof het niet zo is

en dan pats

al ruim tien maanden,

het jaar nadert

de herinnering naakt

ik zie je gezicht

in die laatste uren

en dijken breken

stormen ontstaan

hagelstenen geselen

mijn hart

want je bent godverdomme

dood

Een gedachte over “Pats”

  1. Oh Annemarie wat raak je me weer met jouw woorden. Inderdaad pats, zo uit het niets……ja het jaar nadert de vreselijke datum , ook voor mij. liefs Jose

Reacties zijn gesloten.