Pats

25 maart 2018  Zes maanden en een week

 

Ik heb een paar heel fijne dagen gehad.

Op donderdag volg ik sinds 8 maart een cursus aan de Seniorenacademie (!) in Groningen, over de psychologie van de massa, in het kader van het mij orienteren op andere zaken. Een mens moet ergens beginnen.

Afgelopen vrijdag mocht ik op uitnodiging van de Provinciale Statenfractie van de Partij voor de Dieren Friesland deelnemen aan een informatiebijeenkomst in Leeuwarden. Boeiend!

Het is goed om je hersenen weer eens te laten kraken.

Zaterdagmiddag ben ik naar een geliefde vriendin in Amsterdam geweest en ’s avonds ging ik uit eten met mijn dochter, bij wie ik ook logeerde. Wat hebben we toch altijd veel te bespreken!

Zondag- vandaag- was ik bij dierbare vrienden in Huizen, bij wie ik ook al heerlijk geluncht heb.

Grote stukken rijden ben ik niet erg meer gewend. Ook de gezellige niets-aan-de-hand-drukte in de stad ben ik niet meer gewend. Als ik al drukte meemaakte de laatste vier jaar, was dat voornamelijk in en rond ziekenhuizen.

Alleen op pad gaan durfde ik de afgelopen maanden na de dood van Frank niet aan, maar nu wel, omdat het lichter begint te worden en zeker ook nadat mijn zoon en zijn vriendin aangeboden hadden op mijn dieren te passen.

Het kon niet beter.

Alles lukte, ik kon de weg vinden (voor mij zelfs met een navigatiesysteem aan boord een klein wondertje), ik vond parkeerplekken, ik redde me op de snelweg, ik heb de mensen gezien en gesproken die mij dierbaar zijn en ik had een diep tevreden gevoel over mezelf: weer stappen alleen gezet in dit vreemde en eenzame leven van mij.

Toen ik thuis kwam, waren mijn zoon en zijn vriendin alweer vertrokken. De honden waren blij me weer te zien, maar hadden het ook duidelijk naar hun zin gehad met de kinderen.

Het was een uur of vijf. Zomertijd.

En pats. Dan is het er weer. Frank is er niet meer. Hij vraagt me niet meer hoe ik het gehad heb. Hij vertelt me niet meer dat hij me gemist heeft en blij is dat ik er weer ben.

Die waarheid hakt er iedere keer weer keihard in.

Ik vrees dat dat nooit went.

Annemarie

2 gedachten over “Pats”

  1. Je hebt weer een stap gemaakt. Een hele grote! Fijn dat het zo goed gegaan is. En dat je weer een beetje blij geweest bent.
    Frank zal altijd bij je zijn. Maar dat moet straks juist prettig gaan voelen.
    Je doet het goed Annemarietje…….

  2. Nee het zal nooit wennen. Er mee leren leven. En dan maar hopen dat we het leven weer een beetje leuk gaan vinden.

Reacties zijn gesloten.